Archive for the ‘ရသကဗ်ာ’ Category

အာစီယံမွာ အေမွာင္ဆံုး

အဲဒီ့အလင္းမွိန္မွိန္ထဲက
တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးမွာ
ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ေခါက္မသိမ္းရေသးတဲ့
အိပ္ရာေလးရွိတယ္

ဒါ ငါတို႔ေခတ္ရဲ႔ လူငယ္

AD2000 ဝန္းက်င္
႐ူးသိပ္ျခင္းေတြ
လည္ပင္းျဖတ္ဆြဲ
ကတၱရာလမ္းေတြေပၚမွာကဲမယ္ သည္းမယ္ ဆြဲမယ္

ကိုယ္ေဖာ့ပညာ

အယ္လ္နီညိဳ လာမယ္တဲ့။
ျမစ္ေတြ အေငြ႔ပ်ံသြားမွာလား။
ေတာအုပ္လက္က်န္ေလး ေျပာင္တလင္းျဖစ္သြားမွာလား။

လမ္းမေပၚက ႏိုင္ငံေတာ္

လမ္းမေပၚက ေျခေထာက္ေတြ
ေသြးျခည္ဥလို႔ ေပါက္ၿပဲလို႔
လမ္းမေပၚက ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ
အက္ကြဲလို႔နာက်င္လို႔

စိန္တစ္ပြင္႕၏သစၥာ

အဲဒီၿမိဳ႕ေလးရဲ႕အစ
ၾသရသအမည္ကိုထမ္း
ေတာင္တစ္လံုးရဲ႕အနမ္းကို…

တစ္ကိုယ္ရည္စိီးခ်င္း

စာအုပ္ကိုဖြင့္
စာမ်က္ႏွာတစ္ဖက္မွတစ္ဖက္လြင့္
တိမ္ရဲ႕ရင္အစံုကိုထိုးခြဲ
မိုးသည္းညမ်ားအေၾကာင္း

“ထြက္ေပါက္”

ပူပင္ေသာကေတြကို
သက္ျပင္းနဲ႔အတူ မႈတ္ထုတ္လိုက္ေပမဲ့
ေလ်ာ့က်မသြားတဲ့ရင္ဘတ္က
ေက်ာက္တုန္းနဲ႔ ဖိနင္းထားသလို

အလံမပါတဲ႕ အလြမ္းစာ

ေလကၿငိမ္ေနတယ္
စိတ္က မၿငိမ္ဘူး
ရထားတစ္စင္း ထြက္ခြာသြားခ်ိန္
ေလယာဥ္တစ္စင္း ပ်ံတက္သြားခ်ိန္